میخواهم در یک نوشتار کوتاه، دیدگاه خود را بهعنوان فرزندی از نژاد آریایی و دوستدار فرهنگ ایرانی، درباره تجاوز و جنگافروزی کشورهای غاصب، جنایتکار و انسانستیز — صهیونیست اسرائیل و آمریکا — بیان کنم.
چنانکه بر همگان روشن است، آمریکا و اسرائیل سالهاست به بهانههایی چون مبارزه با سلاح هستهای، دموکراسی، آزادی مردم و دین (شیعه و سنی)، برای چپاول ثروت کشورها و گسترش نفوذ خود، کشورهایی چون عراق، سوریه، افغانستان و اوکراین را به خاک و خون کشیده و نابود کردهاند.
آنها با سیاست تجاوزکارانه خود بر بیشتر کشورهای مسلماننشین فشار آورده و آنها را به مستعمره بدل کردهاند. اما در این میان تنها یک کشور باقی مانده است — ایران — که بیش از چهل سال است زیر بار تحریم، فشار و محاصره قرار دارد. آنها همه راهها را بستند، همسایگان را دشمن کردند، ارتباطات را قطع کردند — تا ایران در برابر آمریکا، اسرائیل و غرب سر فرود آورد. اما چنین نشد!
ایران هرگز سر خم نکرد. نه در برابر ظلم، نه در برابر تحقیر و نه در برابر دشمنیهای آنان تسلیم نشد و نخواهد شد.
دشمن از این ایستادگی ناراحت شد. بیهیچ هشدار، به خاک ایران — سرزمین آریاییتباران، قبلهگاه پارسیان، قلب ایران بزرگ فرهنگی — حمله موشکی کرد و قصد نابودی دولت، ملت و فرهنگ آن را داشت.
اما اسرائیل و آمریکا اشتباه کردند — آنان گمان بردند ایران نیز چون کشورهای عربی است: بیغیرت، پراکنده، که با هر بهانه مذهبی یا سیاسی خود را از بین میبرند و ثروت خود را دودستی تقدیم غاصبان میکنند.
اما تیر دشمن به هدف ننشست. آنان فراموش کردند ایرانی کیست و ایرانی بودن یعنی چه.
در داخل کشور — چه مخالف و چه موافق نظام اسلامی — فارغ از دین، مذهب و نژاد، همه در برابر دشمن خبیث — آمریکا و اسرائیل — ایستادند و مقاومت کردند. این اتحاد برای دشمن غیرمنتظره بود.
تمام فارسیزبانان و کشورهای پارسیگوی، چه ملت و چه دولت، از ایران حمایت کردند، تجاوز اسرائیل و آمریکا را محکوم کردند و این عمل صهیونیستی را لعن و نفرین نمودند.
وقتی ایران در پاسخ، موشکهای خود را به سمت مراکز نظامی اسرائیل روانه کرد و آنها را با خاک یکسان ساخت، یهودیان به ناله و فغان افتادند. ترس در دل آنها جا گرفت.
از این پس باید بدانند: ایران سرزمین شیران است؛ ملتی پاکنژاد که در دانش، فرهنگ، تمدن و تاریخ، همتایی ندارد. فرهنگ ایران همچون بامیست بر سر جهان. مرز و بوم آن نماد فرهنگ بشری است.
امروز ایران با بیش از ۹۰ میلیون جمعیت، متحد است؛ با رهبری دانا و استوار چون کوه، که سیاستمداران مکار در برابرش ناتوانند.
ملت و دولت، خانواده و سرزمین، همگی آمادهاند برای ظهور امام مهدی (عج) — با امید، نه با انتظار، بلکه با عمل.
زمانی فرا رسیده است که ما — آریاییتباران پارسیگو — برای زنده نگه داشتن فرهنگ، زبان، تمدن، دین و آزادی، باید در کنار یکدیگر باشیم. فارغ از تفاوت دین، مذهب، منطقه یا زبان — برای حفاظت از یکدیگر باید یک پیکر واحد باشیم. در هیچ شرایطی نباید از هم جدا شویم و باید چون سپر پشتبهپشت هم ایستاده، از یکدیگر حمایت کنیم